Κατηγορία: Uncategorized

Οι καταγγελίες περιστατικών έμφυλης βίας αποτελούν πολύ σημαντικό εργαλείο του φεμινιστικού/αντιπατριαρχικού αγώνα. Μπορεί να βοηθήσουν να σπάσει η αίσθηση απομόνωσης, να αποτελέσουν μέσο ενδυνάμωσης επιζώντων, ενώ η δημοσιοποίηση τους μπορεί να προσφέρει εργαλεία για την αναγνώριση προβληματικών συμπεριφορών (τόσο για τα άτομα που τις υφίστανται όσο και για αυτά που τις πράττουν). Στις περιπτώσεις δε που κατονομάζεται ο θύτης οι καταγγελίες μπορούν να λειτουργήσουν και προστατευτικά.

Όταν λαμβάνουμε μία καταγγελία προτεραιότητα μας είναι η στήριξη των ατόμων που την κάνουν. Συχνά, τα βασικά εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας για την προστασία των επιζωσών είναι από τη μία η περαιτέρω δημοσιοποίηση της καταγγελίας και η έκφραση στήριξης προκειμένου να μη βρεθούν έκθετες στην αμφισβήτηση που έχει καλλιεργηθεί ως αντανακλαστικό από την πατριαρχία, και από την άλλη ο αποκλεισμός θυτών από τους χώρους που κινούμαστε. Το εργαλείο του αποκλεισμού το βλέπουμε εντός του πλαισίου διαμόρφωσης ασφαλών χώρων για θυληκότητες/επιζώντα και όχι ως μέσο τιμωρίας. Ως προς τον θύτη, δεν καλυπτόμαστε από μία λογική που να πετάει απλά παραπέρα το πρόβλημα. Αυτό που θέλουμε είναι, εφόσον οι πράξεις του αφήνουν αυτό το περιθώριο, και εφόσον αντιλαμβάνεται τις προβληματικές του συμπεριφορές, να εργαζόμαστε προς μία κατεύθυνση αποδόμησης των πατριαρχικών/εξουσιαστικών καταλοίπων που τις γεννούν.

Η αναμόρφωση όμως δεν είναι εφικτή για όλους.

Η συλλογικότητα μας έχει λάβει εντός των τελευταίων χρόνων ενημέρωση για πολλαπλές καταγγελίες παρενοχλητικών, παραβιαστικών συμπεριφορών καθώς και για περιστατικό σεξουαλικής κακοποίησης από τον Θάνο Χατζηαγγέλου. Σεβόμαστε το γεγονός ότι κάθε καταγγέλουσα επέλεξε να δημοσιοποιήσει σε συγκεκριμένη έκταση και σε συγκεκριμένο χρόνο το βίωμά της. Καθώς ο συγκεκριμένος άνθρωπος παρά τη χρόνια επαφή του με τα αναρχικά ιδανικά και παρά το γεγονός ότι του έχουν επικοινωνηθεί ξεκάθαρα οι προβληματικές του συμπεριφορές έχει επιλέξει, όχι απλά να επαναλάβει αλλά να κλιμακώσει την έμφυλη βία που ασκεί κρίναμε απαραίτητο να κοινοποιήσουμε δημόσια τη δράση του αυτή προκειμένου να προστατευτούν θυληκότητες που μπορεί να μη το γνώριζαν. Άτομα που παρενοχλούν, παραβιάζουν, κακοποιούν, που ασκούν εξουσία και πατριαρχική βία δεν έχουν καμία θέση στους χώρους και τις δράσεις μας.

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ – ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε ενημερωθεί ότι στην περιοχή Λαγκαδά στις αρχές Νεάπολης (κοντά στις δωδεκαόροφες) κυκλοφορεί τύπος που συστηματικά παραβιάζει και παρενοχλεί θηλυκότητες (πολλές εκ των οποίων ανήλικες) στα πάρκα, στους δρόμους και στις στάσεις αστικών της γειτονιάς. Έχουν γίνει γνωστά μια σειρά περιστατικών από catcalling (το γνωστό “ψιτ ψιτ”) και σεξιστικές βρισιές ως εκτόξευση απειλών για βιασμούς και σωματική βία. Το άτομο που πραγματοποιεί τα παραπάνω έχει καστανά μαλλιά και μάτια, μέτριο ανάστημα, πλατιά μύτη, συνήθως φοράει φόρμες και μαύρα αθλητικά, έχει ελαφριά προφορά και μιλάει ελληνικά και ρωσικά.

Οι σεξιστικές παρενοχλητικές/παραβιαστικές συμπεριφορές μπορούν να πάρουν πολλές μορφές. Από τα «κοπλιμέντα», τα «αθώα αστειάκια» και τα σφυρίγματα στο δρόμο, τα «κατά λάθος» αγγίγματα και τους επιδειξίες στα λεωφορεία, τους τύπους που μας ακολουθούν μετά το φροντιστήριο ως τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, τους βιασμούς και τις γυναικοκτονίες. Κανένα από αυτά τα περιστατικά δεν είναι ασήμαντο. Αντιθέτως, αποτελούν βασικό πυλώνα της πατριαρχίας. Όλα έχουν κοινή βάση την υποτίμηση των θηλυκών χαρακτηριστικών και την προσπάθεια επιβολής του προτύπου του μάτσο ανδρισμού. Τα σώματά μας καθώς και όποια συμπεριφορά μας βγαίνει από τα όρια της ετεροκανονικότητας γίνονται αντικείμενο χλευασμού και επιβολής.

Σε μία κοινωνία που μας μαθαίνει από τη γέννησή μας ότι πρέπει να εμπίπτουμε σε συγκεκριμένα καλούπια ανάλογα με το φύλο μας, που τα κορίτσια πρέπει να είμαστε φρόνιμα, φροντιστικά και ήσυχα, ενώ τα αγόρια πρέπει να παίζουν με όπλα και δεν πρέπει ποτέ να κλαίνε, σε μια κοινωνία που θεωρείται μαγκιά και ένδειξη αρρενωπότητας το να χτυπάς κάποιο άλλο άτομο και φλωριά το να αγκαλιάζεις, που θεωρεί ότι οι γυναίκες δε θα έπρεπε να παραπονιόμαστε γιατί έχουμε πλέον «ίσα δικαιώματα», είναι τόσο συχνές και κανονικοποιημένες κάποιες εικόνες που είναι εύκολο να αγνοηθούν και να μη γίνουν αντιληπτές ως αυτό που είναι: σεξιστικές/παρενοχλητικές/παραβιαστικές. Πόσο ίσα δικαιώματα έχουμε όμως όταν κάθε φορά που βγαίνουμε από το σπίτι μας μπορεί να υποστούμε κάποια από αυτές τις συμπεριφορές; Που μας λένε ότι αν δεχτούμε τέτοιες συμπεριφορές φταίμε κι από πάνω γιατί είναι δική μας ευθύνη να προσέχουμε τι φοράμε, πώς περπατάμε, τι ώρα γυρνάμε σπίτι μας.

Στις γειτονιές μας θέλουμε να κυκλοφορούμε ελεύθερες, ντυμένες όπως θέλουμε, ό,τι ώρα θέλουμε, με όποιο άτομο θέλουμε χωρίς φόβο και κλειδιά στο χέρι. Είναι πολύ σημαντικό να μη τα βλέπουμε όλα τα παραπάνω ως μικρά και αθώα, γιατί στα μικρά και καθημερινά είναι που χτίζονται οι νοοτροπίες που καταλήγουν στις χειρότερες μορφές έμφυλης βίας. Είναι σύνηθες όταν είμαστε μάρτυρες σε τέτοια περιστατικά να επικρατεί η νοοτροπία του: μην ασχολείσαι, κοίτα τη δουλειά σου, πού να μπλέκεις, θα ασχοληθεί κάποιος άλλος, είναι ιδέα μου κλπ.

Τα άτομα που διαπράττουν τέτοιες συμπεριφορές στηρίζονται ακριβώς σε αυτή την αδράνεια. Όταν επιτίθενται σε κάθε μία ξεχωριστά θεωρούν ότι τους παίρνει γιατί δε θα σταθεί κανείς μαζί της. Είναι ευθύνη όλων μας να δείξουμε έμπρακτα πως αυτό δεν ισχύει. Πως στις γειτονίες μας δε χωράνε τέτοιες συμπεριφορές. Πως κανένα άτομο δεν είναι μόνο του και ότι αν επιτεθεί σε μια θα μας βρει όλες απέναντί του.

Καμία ανοχή σε παρενοχλητικές/παραβιαστικές συμπεριφορές!

Να σπάσουμε το φόβο, την εξατομίκευση, το σεξισμό, τη ματσίλα, την πατριαρχία!

Ποτέ καμία μόνη/κανένα μόνο!

Πορεία γειτονιάς ενάντια σε παρενοχλητικές/παραβιαστικές συμπεριφορές

Κυριακή 31 Μαρτίου 2024 στις 13.00,

Ρολόι Νεάπολης, Βενιζέλου 102