Rabbia Viola

Πιάνοντας το νήμα των αγώνων των θηλυκοτήτων, από την πρώτη απεργία των εργατριών το 1804, μέχρι και σήμερα, οποιαδήποτε κατάκτηση μας είναι αποτέλεσμα αγώνων και οπισθοχώρηση της εξουσίας μπροστά σε αυτούς.  Τίποτα δεν μας χαρίστηκε, οι κατακτήσεις είναι αποτέλεσμα των απεργιών, των διαδηλώσεων και την δημιουργία γυναικείων σωματείων από τη μεγάλη Βρετανία μέχρι τις ΗΠΑ. Είναι αποτέλεσμα του ξεσηκωμού και των μακροχρόνιων κινητοποιήσεων των εργατριών που εναντιώθηκαν στις άθλιες συνθήκες εργασίας και στην υποτίμηση των ζώων τους από τα αφεντικά. Ωστόσο η εξουσία δεν σταμάτησε πότε να προσπαθεί να άρει όσα κερδήθηκαν με αγώνες. Γι’ αυτό οφείλουμε να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε και να αγωνιζόμαστε, ειδικά σε μια εποχή που εντείνεται η καταπίεση που επιβάλλουν η πατριαρχία, το κράτος και ο καπιταλισμός.

  Ερχόμενα στο σήμερα, αποτελεί γεγονός ότι οι ζωές μας εξακολουθούν να μην έχουν σημασία για το κεφάλαιο και την εξουσία. Τα εγκλήματα των Τεμπών, της Πύλου και της Χίου να αποτελούν κάποια από τα πιο γνωστά παραδείγματα. Οι πολεμικές συγκρούσεις και οι ιμπεριλιαστικές επεμβάσεις δεν είναι καθόλου μακριά μας, με μεγαλύτερη αυτή τη στιγμή τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος– δολοφόνο του Ισραήλ. Οι πολεμικές δαπάνες της χώρας φτάνουν τα δισεκατομμύρια, ενώ τα εργαζόμενα άτομα επιβιώνουν με μισθούς πείνας. Τα αιτήματα μας ως εργατριες συστηματικά αγνοούνται από τους εργοδότες μας, και επειδή είμαστε θυληκότητες, και επειδή είμαστε εργάτριες. Κάθε χρόνο μετράμε εργατικές δολοφονίες, με αποκορύφωμα τις 5 νεκρές εργάτριες στη βιομηχανία “Βιολάντα”, οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας. Με τις πλάτες του κράτους, οι επιχειρήσεις καταπατούν συστηματικά τους εργασιακούς νόμους, ενώ το ίδιο το κράτος φροντίζει να ξηλώνει τα εναπομείναντα εργασιακά δικαιώματα, προς όφελος του κεφαλαίου οδηγώντας στην εξάντληση τα/τις/τους εργαζόμενα/ες/ους. Η ακροδεξιά ρητορική και η νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούν οι κυβερνήσεις παγκοσμίως, δεν διστάζουν να θυσιάζουν ακόμα και τις ζωές μας στον βωμό του κέρδους. Ενάντια σε ένα σύστημα λοιπόν, που γεννά θάνατο και εκμετάλλευση, που μας θέλει συμμορφωμένες και πειθήνιες για να εξυπηρετούμε τα συμφέροντα του κεφαλαίου, οι αγώνες μας είναι πιο επίκαιροι και επιτακτικοί από ποτέ.

Κατακτήσεις που τις θεωρούμε δεδομένες, όπως η άμβλωση, βλέπουμε να αμφισβητούνται με νέους νόμους τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ε.Ε. Ακόμα, έμπρακτα παρατηρούμε ότι οι διοικητές των νοσοκομείων αρνούνται σε άτομα με μήτρα το κατοχυρωμένο δικαίωμα τους στην ασφαλή άμβλωση. Ο λόγος, απλούστατα, ότι οι ίδιοι δεν το θεωρούν σωστό… Μέσα από την ηθική αξιολόγηση στα σώματα μας, μας επιβάλουν σε έναν εξευτελισμό και μειώνουν την αξία μας. Μέσα από τον έλεγχο στα σώματα μας προσπαθούν να μας ωθήσουν στον ιδιωτικό τομέα, κάνοντας την υγεία προτέρημα. Νομοθεσίες που απειλούν την αυτοδιάθεση μας και ωθούν σε παράνομες και επικίνδυνες επεμβάσεις με αρνητικές συνέπειες στα σώματα και την ψυχική υγεία μας. Από την άλλη στην Ελλάδα, το νέο νομοθετικό πλαίσιο περιορίζει το καθηκοντολόγιο των μαιών/ μαιευτών, με αποτέλεσμα να τους αφαιρεί την αρμοδιότητα για την ανεξάρτητη παρακολούθηση  και εκτέλεση φυσιολογικών τοκετών, αν δεν υπάρχει γιατρός στη δομή. Αυτό “απομακρύνει” τις μαίες από τις γυναίκες, μετατρέποντας την φυσιολογική γέννα από μια βιολογική διαδικασία σε  ιατρική πράξη, με κίνδυνο την περαιτέρω αύξηση των καισαρικών και ιατρικών παρεμβάσεων. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος για όσες κατοικούν σε απομακρυσμένες περιοχές και στην επαρχία, όπου δεν υπάρχουν διαθέσιμοι γιατροί, ακόμα και για επείγουσες περιπτώσεις.

Η υποτίμηση της αυτοδιάθεσης, της ελευθερίας και της ζωής μας ολόκληρης γιγαντώνεται στα σώματα των θηλυκοτήτων με την υποκρισία του κράτους και των μηχανισμών του, που σε κάθε ευκαιρία ξεπλένει και συγκαλύπτει παιδοβιαστές, μαστροπούς, γυναικοκτόνους. Με εισαγγελείς που θεωρούν ότι ένα 12χρονο παιδί μπορεί να συναινέσει σε σεξουαλικές πράξεις.  Με μπάτσους που βιάζουνε γυναίκες μέσα στα τμήματα ( όπως η υπόθεση βιασμού της 19χρονης στο ΑΤ Ομόνοιας) που δολοφονούν ρομά και μετανάστ(ρι)ες, που διώχνουν θύματα έμφυλης βίας από τα τμήματα και διατρανώνουν ότι συντελούν ενεργά στην εξάλειψη της έμφυλης βίας, επειδή έφτιαξαν …το panic button. Με δικαστικούς που διώκουν θύματα trafficking, που κατηγορούν και ρίχνουν την ευθύνη στα επιζώντα ότι δε κατήγγειλαν νωρίτερα τους κακοποιητές τους, επανατραυματίζοντας τα επιζώντα. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα όταν τα άτομα που υφίστανται κακοποίηση, υφίστανται κι άλλες καταπιέσεις πέρα από τις έμφυλες, όπως οι μετανάστριες, οι τοξικοεξαρτημένες, οι φτωχές, οι κρατούμενες, οι σεξεργάτριες, τα θύματα trafficking κ.α. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν αναδεικνύονται καν οι ιστορίες τους, ενώ ακόμα κι αν ακουστούν έρχονται αντιμέτωπες/α με έντονη καχυποψία, ενώ συχνά η δεινή τους θέση τις/τα αναγκάζει να μένουν με τους καταπιεστές τους.

Επιπλέον, μέσα στη σύνθεση ενός δημόσιου χώρου που δεν χωρά οτιδήποτε θεωρείτε ως περιθωριακό και «άλλο», τα υποκείμενα που φέρουν πολλαπλές ταυτότητες εκτοπίζονται, αορατοποιούνται και δέχονται διαρκή υποτίμηση και βία. Οι τρανσφοβικές και ομοφοβικές επιθέσεις μας δείχνει ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι μοιρασμένος σε όλους και όλα το ίδιο. Ένας ακόμα διαχωρισμός που έρχεται από τα πάνω με θεσμικούς φορείς να αναφέρονται και να αποδέχονται μόνο δύο φύλα και να ενισχύουν το αφήγημα της ετεροκανονικότητας, κανονικοποιώντας και διαχέοντας στην κοινωνία τη σεξιστική ρητορική, την τρανσφοβία και την ομοφοβία.

΄Όσο κι αν επιδιώκουν το κράτος και το κεφάλαιο με διάφορα τεχνάσματα να υποβιβάσουν το νόημα της 8ης Μάρτη, με την απαγόρευση των απεργιακών κινητοποιήσεων στην Αθήνα από τη μια, και με τη μετατροπή της για ακόμη μια χρονιά σε καπιταλιστική γιορτή «τιμώντας την καλή σύζυγο, την καλή μητέρα, την καλή νοικοκυρά», εμείς θα είμαστε εδώ για να αναδείξουμε το πραγματικό νόημα αυτής της ημέρας. Για εμάς η 8η Μάρτη αποτελεί ημέρα μνήμης και ταξικών αγώνων ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.

Όλες/α μαζί αντιστεκόμαστε σε κάθε συστημική προσπάθεια υποβάθμισης των ζωών μας.

Να σταματήσουν οι εμφυλοκτονίες.

Να βάλουμε τέλος στην έμφυλη βία και καταπίεση.

Να προσδιορίζουμε εμείς τα ίδια το φύλο και την σεξουαλικότητα μας. Καμία ανοχή σε τρανσοφοβικές και ομοφοβικές επιθέσεις και συμπεριφορές.

Να σταθούμε δίπλα σε κάθε καταπιεσμένη μετανάστρια, σε κάθε καταπιεσμένη εργάτρια, σε κάθε επιζώσα έμφυλης κακοποίησης.

Να υψώσουμε ανάχωμα στις ορέξεις του κράτους και των αφεντικών που θέλουν να δουλεύουμε με μισθούς πείνας μέχρι να πεθάνουμε.*

Να σπάσουμε το φράγμα των έμφυλων διακρίσεων σε μισθολογικά ζητήματα.

Να βάλουμε φρένο στον θάνατο που σπέρνουν κράτος και κεφάλαιο με τις πλάτες των ΜΜΕ.

Διεκδικούμε δημόσια, δωρεάν και ποιοτική υγεία. Με ελεύθερες, ασφαλής  και δωρεάν αμβλώσεις/τοκετούς για όσα άτομα το επιθυμούν.

Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία όπου η αυτοδιάθεση του ατόμου θα είναι αυτονόητη, που η επιλογή διακοπής κύησης δε θα τίθεται σε “δημόσια διαβούλευση”.

Να μην αφήσουμε τα θύματα trafficking μόνα τους απέναντι στις αδηφάγες ορέξεις των κακοποιητών τους.

Απέναντι στο καθεστώς διαίρεσης που προσπαθεί να επιβάλλει η εξουσία αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας.
 

Τον Δεκέμβριο του 2025 γνωστοποιήθηκε η υπόθεση ομαδικού βιασμού μιας 13χρονης με καταγωγή από τις Φιλιππίνες στη Θεσσαλονίκη από άτομα ηλικίας 14-19 ετών, τα οποία κατέγραφαν τις πράξεις τους με τα κινητά τους και στη συνέχεια προχώρησαν στην ανάρτηση του υλικού στο ίντερνετ. Η υπόθεση έγινε γνωστή έπειτα από καταγγελία του κοριτσιού και σχηματισμό δικογραφίας σε βάρος των έξι ατόμων. Η επιζώσα κατέθεσε οτι στο διάστημα από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο του 2025 οι εμπλεκόμενοι εκμεταλλεύτηκαν τη φιλική σχέση που είχε με έναν εξ αυτών για να την οδηγήσουν σε κοινόχρηστο χώρο πολυκατοικίας και σε τουαλέτες χώρου στάθμευσης προκειμένου να την κακοποιήσουν.

Τον ίδιο μήνα, εντοπίστηκε και εξαρθρώθηκε ένα κύκλωμα human trafficking στη Θεσσαλονίκη τα μέλη του οποίου διακινούσαν γυναίκες από χώρες της Λατινικής Αμερικής (Κολομβία, Βραζιλία, Βενεζουέλα, Παραγουάη) με ψευδείς υποσχέσεις εργασίας και τις εκμεταλλεύονταν, εξαναγκάζοντας τες σε σεξεργασία. Οι γυναίκες αμείβονταν με πολύ μικρότερα ποσά από αυτά που τους είχαν υποσχεθεί και όταν προσπαθούσαν να ξεφύγουν από αυτή την κατάσταση αντιμετώπιζαν απειλές και εκβιασμούς. Σε αυτό το κύκλωμα συμμετείχαν 15 άτομα, ενώ στη δικογραφία που σχηματίστηκε περιλαμβάνονται κι άλλα 20 άτομα με περιφερειακούς ρόλους.

Μπορεί τα 2 περιστατικά να είναι διαφορετικά αλλά έχουν κοινές ρίζες στην πατριαρχία, την αντιμετώπιση των θηλυκοτήτων ως άτομα με λιγότερη αξία. Πεποίθηση η οποία δικαιολογεί την εκμετάλλευση και κακοποίηση τους. Βλέπουμε και στις 2 περιπτώσεις πως οι επιζώσες λόγω της μεταναστευτικής τους ταυτότητας καθίστανται πιο ευάλωτες σε κακοποιητικές συμπεριφορές καθώς ο ρατσισμός ενισχύει και ενισχύεται από την πατριαρχία. Οι κακοποιητές χρησιμοποιούν τα εργαλεία του φόβου και της απειλής για να αποδυναμώσουν και να κρατήσουν σε καθεστώς εξάρτησης τις επιζώσες. Στην περίπτωση του trafficking χρησιμοποιείται επιπλέον η οικονομική χειραγώγηση και βία που ασκείται στα άτομα ώστε να νιώθουν οτι είναι μόνα και αβοήθητα. Στην περίπτωση του ομαδικού βιασμού, η βία χρησιμοποιείται ως επικύρωση της αρρενωπότητας και της επίδειξης δύναμης απέναντι στις θηλυκότητες. Σε κάθε περίπτωση οι δράστες έχουν γαλουχηθεί με την ιδέα ότι οι θηλυκότητες αποτελούν αντικείμενα τα οποία μπορούν να κατέχουν και να εκμεταλλεύονται.

Στη διαιώνιση αυτών των περιστατικών διαδραματίζει σημαντικό ρόλο και η στάση της ευρύτερης κοινωνίας, εντός της οποίας αναπαράγονται οι πατριαρχικές αντιλήψεις και η οποία τις περισσότερες φορές, αντί να στραφεί εναντίων των κακοποιητών, στρέφει το βλέμμα στα επιζώντα άτομα κατηγορώντας τα (γιατί βρισκόταν εκεί που βρισκόταν, γιατί εμπιστεύτηκαν κάποιον κτλ). Το victim blaming εντείνει το αίσθημα ντροπής και ενοχής που φέρουν συνήθως ως βάρος τα επιζώντα άτομα. Με τον τρόπο αυτό εγκαθιδρύεται κοινωνικά ένα καθεστώς σιωπής και συνενοχής απέναντι σε τέτοιες κακοποιητικές συμπεριφορές αποθαρρύνοντας πολλά άτομα να μιλήσουν για τις δικές τους εμπειρίες. Επιπλέον συχνό είναι το αφήγημα οτι ο βιαστής/ κακοποιητής είναι ένα άτομο με συγκεκριμένο προφίλ (ταξικό, φυλετικό), άτομο επικίνδυνο που “παραμονεύει” για να επιτεθεί. Στην πραγματικότητα όμως είναι άτομα καθημερινά, τις περισσότερες φορές στον κοντινό κύκλο των επιζωσών. Μπορεί να είναι συγγενείς, συνάδελφοι, αφεντικά, συμμαθητές, φίλοι, καθηγητές κτλ, γεγονός που μπορεί να καθιστά ακόμα πιο δύσκολο το να μιλήσουν τα επιζώντα.

Οι ιστορίες έμφυλης βίας είναι καθημερινές, το ίδιο όμως και οι ιστορίες αντίστασης σε αυτήν. Αν δε θέλουμε να ακούμε κάθε εβδομάδα κι άλλο ένα περιστατικό έμφυλης βίας οφείλουμε να αποδομούμε τις πατριαρχικές και ετεροκανονικές αντιλήψεις, να στεκόμαστε αλληλέγγυα με τα άτομα που έχουν βιώσει κακοποίηση και να μη δείχνουμε καμία ανοχή στις μικρές και καθημερινές εκφάνσεις της έμφυλης βίας γιατί είναι αυτές που αν δεν τις ξεριζώσουμε από την αρχή θα θεριέψουν και θα γιγαντωθούν.

Είναι στο χέρι μας να αποδομήσουμε τους έμφυλους ρόλους που μας μάθαν στην οικογένεια, το σχολείο, την εκκλησία, την τηλεόραση. Είναι στο χέρι μας να αμφισβητήσουμε το τι είναι «κανονικό», να συγκρουστούμε με όσους μας λένε πώς πρέπει να φερόμαστε, να ντυνόμαστε, να περπατάμε, να μιλάμε, πώς πρέπει να παίζουμε και να διασκεδάζουμε, με ποιον πρέπει να ερωτευόμαστε, πώς, που και πότε «επιτρέπεται» να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Είναι στο χέρι μας να αντιληφθούμε ότι το τι θεωρείται φυσιολογικό και τι όχι δεν προκύπτει από κάποιον νόμο της φύσης, αλλά επιβάλλεται και αλλάζει κατά το δοκούν από όσους κατέχουν την εξουσία προκειμένου να διαιρούν την κοινωνική βάση για να μην αμφισβητείται η κυριαρχία τους.

Πέρα όμως από όσα μπορεί να κάνει καθεμία και καθένα(ς) από εμάς σε ατομικό επίπεδο στην καθημερινότητά της/του προκειμένου να αποτραπούν περιστατικά έμφυλης βίας, είναι σημαντικό να δημιουργούμε κοινότητες και συλλογικότητες όπως φεμινιστικές/αντιπατριαρχικές/κουηρ ομάδες προκειμένου να αναδεικνύονται ευρύτερα αυτά τα ζητήματα, να στεκόμαστε οργανωμένα απέναντι σε περιστατικά έμφυλης βίας, να δημιουργούμε ασφαλείς χώρους που θα λειτουργούν ενδυναμωτικά για επιζώντα κακοποίησης και θα μπορούν να σπαν το καθεστώς απομόνωσης που τους επιβάλλεται. Να διεκδικούμε αλλαγές σε θεσμικό επίπεδο οι οποίες μπορούν να βελτιώσουν στο σήμερα τις ζωές των ατόμων που υφίστανται κακοποίηση, όπως δομές φιλοξενίας για άτομα που έχουν υποστεί έμφυλη κακοποίηση και χρειάζονται ασφαλή στέγαση μακριά από τους κακοποιητες τους, δομές στήριξης για δωρεάν ψυχολογική και ιατρική υποστήριξη επιζώντων έμφυλης βίας και υποστηρικτικό πλαίσιο στο σχολικό περιβάλλον.

Στο δρόμο στη δουλεία και στο λεωφορείο όποιος απλώνει χέρι θα φεύγει με φορείο

Καμία ανοχή στην έμφυλη βία – Καμία μόνη – Κανένα μόνο

Καλούμε σε μικροφωνική συγκέντρωση

Σάββατο 7/02, 13:00, Αγίας Σοφίας με Ερμού

Την Παρασκευή 19/12, πραγματοποιήθηκε έξω από τον Ιπποπόταμο, μαγαζί εστίασης στην περιοχή της Ροτόντας, παρέμβαση ενάντια σε παρενοχλητικές/παραβιαστικές συμπεριφορές που είχαν πραγματοποιηθεί από αφεντικά σε εργαζόμενες και σε πελάτισσα του εν λόγω μαγαζιού. Η δράση, στην οποία συμμετείχαν πάνω από 80 άτομα, διοργανώθηκε από την αντιπατριαρχική ομάδα “Μαρμάγκα”, τη συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό “Rabbia Viola”, την ομάδα για την ανάδυση/ανάδειξη του κουήρ φεμινισμού “Calvaluna”, την ομάδα δράσης και αλληλεγγύης “Ανάρες” και αλληλέγγυα άτομα, ενώ στηρίχθηκε και από άλλες ομάδες, όπως η Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, η Οριζόντια Κίνηση για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό και συντρόφια. Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης μοιράστηκε κείμενο στους πελάτες του μαγαζιού καθώς και σε διερχόμενες στο οποίο καταγγέλλονταν τα περιστατικά παραβίασης/παρενόχλησης, πετάχτηκαν τρικάκια, φωνάχτηκαν συνθήματα ενάντια στην έμφυλη βία και κρεμάστηκε σχετικό πανό στην περιοχή.

Η παρέμβαση είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρηση των πελατών από το κατάστημα, την παραίτηση των υπόλοιπων εργαζομένων εις ένδειξη αλληλεγγύης, το κλείσιμο του μαγαζιού το ίδιο βράδυ και την υπολειτουργία του τις επόμενες μέρες

Μέσα στο ζόφο που περιστατικά παρενόχλησης/παραβίασης αποτελούν καθημερινότητα -ειδικά για άτομα που εργάζονται στην εστίαση- ιστορίες σαν αυτή δείχνουν πώς το «καμία μόνη/κανένα μόνο» δεν είναι ένα απλό τσιτάτο αλλά έμπρακτη στάση αλληλεγγύης η οποία μπορεί να σταθεί ανάχωμα σε τέτοια περιστατικά. Η πατριαρχία μας έχει μάθει να ντρεπόμαστε, να φοβόμαστε και να σωπαίνουμε όταν είμαστε αποδέκτες έμφυλης βίας. Ήρθε η ώρα ο φόβος να αλλάξει πλευρά.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ, ΟΠΟΙΟΣ ΑΠΛΩΝΕΙ ΧΕΡΙ ΘΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΕ ΦΟΡΕΙΟ

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ, ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ»

Το όπλο του μπάτσου είναι μαγικό ρίχνει στον αέρα και βρίσκει στο ψαχνό.

Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 οι μπάτοι Κορκονέας και Σαραλιώτης δολοφονούν τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο στα Εξάρχεια. Μετράμε 17 χρόνια από εκείνη την ημέρα της δολοφονίας του Αλλέξανδρου, αλλά δυστυχώς συνεχίζουμε να μετράμε και άλλες κρατικές δολοφονίες από τους ένστολους δολοφόνους της ΕΛ.ΑΣ.

Νίκος Σαμπάνης, 18 ετών δολοφονημένος από σφαίρες μπάτσου, 22/10/2021, Αθήνα

Κώστας Κάλο Φραγκούλης , 16 ετών δολοφονημένος από σφαίρα μπάτσου , 5/12/2022, Θεσσαλονίκη

Κώστας Μαθιουδάκης, 58 ετών δολοφονημένος από ξυλοδαρμό από μπάτσους, 1/9/2023, Χανιά

Μες στα πολλά θύματα της αστυνομικής βίας δεν ξεχνάμε και την υπόθεση του Βασίλη Μάγγου που υπέστη άγριο ξυλοδαρμό από μπάτσους στον Βόλο και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την χειροτέρευση της ψυχικής και σωματικής του υγείας πράγμα που τον οδήγησε στον θάνατο στις 14/7/2020.

Οι βασανιστές και δολοφόνοι μπάτσοι είναι όλοι ελεύθεροι και οι περισσότεροι είναι εν ενεργεία αστυνομικοί. Κάτι το οποίο μας δείχνει την ουσία του κράτους και των μηχανισμών του που με αναλγησία δολοφονεί και διώκει όσους θεωρεί πως περισσεύουν, πως αντιστέκονται, πως αγωνίζονται και πως διαταράσσουν την κατα τ’άλλα “ευρύθμη” λειτουργία του.

Όμως, ο χρόνος δεν διαγράφει τη μνήμη μας. Είμαστε όλες/οι/α εδώ για να αγωνιστούμε ενάντια στην κρατική καταστολή και να σταθούμε εμπόδιο στα σχέδια του κράτους για ολοένα και μεγαλύτερη φτωχοποίηση των από τα κάτω και την σφοδρή επίθεση που εξαπολύει στον κόσμο του αγώνα, με καταστολή, βία και φυλακίσεις.

Στηρίζουμε τα ελευθεριακά αναρχικά μπλόκ που καλούν σε πορεία το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου στις 18:00 στην Καμάρα.

Το Δεκέμβριο του 1999 η συνέλευση του ΟΗΕ όρισε την 25η Νοεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, με στόχο να αναδείξει τις πραγματικές διαστάσεις αυτού του φαινομένου. Μια τέτοια ημέρα, δεν μπορεί παρά να μας βρει στον δρόμο, όχι επειδή οι παγκόσμιες ημέρες σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο για μας, αλλά  επειδή από τη δεκαετία του ’80, που οι τότε γυναικείες οργανώσεις την  είχαν καθιερώσει άτυπα εις μνήμην των αδελφών Mirabal, διαφορετικά  Las Mariposas (οι πεταλούδες), δεν σταματήσαμε να θρηνούμε αδερφές μας. Οι αδερφές Mirabal πολέμησαν ενάντια στο δομινικανό δικτατορικό καθεστώς  του  Τρουχίγιο  και  γι’  αυτό  συνελήφθησαν,  βασανίστηκαν,  ξυλοκοπήθηκαν και στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου. Μετά τη δολοφονία  τους κηρύχτηκαν «σύμβολα της λαϊκής και φεμινιστικής αντίστασης».

Ανά τον κόσμο, θηλυκότητες  και  τρανς  άτομα  όλων  των  ηλικιών είναι θύματα μιας βαθιά ανδροκρατούμενης και πατριαρχικής κοινωνίας. Κάθε μέρα υφίστανται διαφορετικές μορφές έμφυλης βίας, όπως σωματική, λεκτική, σεξουαλική, ψυχολογική, παρενόχληση, βιασμούς, σωματεμπορία, μέχρι και δολοφονία. Στην Ελλάδα, μόνο τον τελευταίο χρόνο είχαμε κάθε μήνα σχεδόν μια με δυο γυναικοκτονίες το μήνα.

Αρχικά, ο ιστός που πλέκουν δικαστήρια-αστυνομία-ΜΜΕ δεν λειτουργεί  για  να  προστατέψει  κανένα  μας.  Οι  καταγγελίες  για  κακοποιήσεις καταλήγουν στα συρτάρια αρχείων των δικαστικών αρχών, ενώ οι θύτες  δέχονται  μόνο  μια  επίπληξη  χωρίς  ουσιαστικά  να  αναλαμβάνει  κάποια  κρατική αρχή την αναμόρφωση τους και την προστασία και στήριξη των επιζώντων. Οι  θηλυκότητες  που  απευθύνονται  σε  τοπικά  αστυνομικά  τμήματα για  προστασία  δική  τους  από  τους  θύτες,  αλλά  και  για  καταγγελία των  ίδιων  των  θυτών  τους,  δεν  βρίσκουν  καμία  απολύτως  στήριξη. Αντιθέτως έρχονται αντιμέτωπες με την απαξίωση, τη δυσπιστία και ο επανατραυματισμός τους είναι δεδομένος. Οι αναπαραστάσεις των περιστατικών έμφυλης βίας στα ΜΜΕ πάλι, γίνονται με εξαιρετικά προβληματικό τρόπο, χαρακτηρίζοντας τα τις περισσότερες φορές, ως οικογενειακές τραγωδίες, με τους δράστες να αποκαλούνται  «τέρατα», καλλιεργώντας την αίσθηση πως η ίδια τους η ύπαρξη αποτελεί  μια  εξαίρεση  στην  κατά  τα  άλλα  ομαλή  λειτουργία  του  κοινωνικού συνόλου. Επιπλέον  η ψυχιατρικοποίηση και παθολογικοποίηση της βίας που ασκούν οι κακοποιητές, κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο, ως ένα άλλο  εργαλείο βέβαια, εκρίζωσης των κοινωνικών ερεισμάτων της έμφυλης βίας.

Τα  πράγματα  είναι  ακόμα  πιο  δύσκολα  όταν  τα  άτομα  που  υφίστανται κακοποίηση,  υφίστανται  κι  άλλες  καταπιέσεις  πέρα  από  τις  έμφυλες, όπως οι μετανάστριες, οι τοξικοεξαρτημένες, οι φτωχές, οι κρατούμενες, οι  σεξεργάτριες,  τα  θύματα  traficking  κ.α.  Στις  περισσότερες περιπτώσεις δεν αναδεικνύονται καν οι ιστορίες τους, ενώ ακόμα κι αν ακουστούν έρχονται αντιμέτωπες/α με έντονη καχυποψία, ενώ συχνά η δεινή τους θέση τις/τα αναγκάζει να μένουν με τους καταπιεστές τους. Ταυτόχρονα, βρισκόμαστε σε μία περίοδο όξυνσης του κοινωνικού εκφασισμού, η οποία εκπορεύεται από τα πάνω και διαχέεται στη βάση, όπου τα άτομα με μη ετεροκανονικές ταυτότητες, αναγκάζονται να διεκδικούν ξανά και ξανά την ορατότητα και την ασφάλεια τους στον κοινωνικό ιστό. Κοινώς, διεκδικούν το αυτονόητο, να μπορούν να εκφράζουν την ταυτότητά τους ή την τρυφερότητά με τους συντρόφους τους στο δημόσιο χώρο, όπως ακριβώς και τα άτομα που εμπίπτουν στα πρότυπα της ετεροκανονικότητας. Και ενώ επιτέλους αυτό γίνεται αποδεκτό από μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, ταυτόχρονα συντηρητικές και φασιστικές μειοψηφίες προσπαθούν να επιτεθούν σε όσα με αγώνες έχουν κατακτηθεί.

Να σημειώσουμε σε αυτό το σημείο ότι την οργή μας για τα παραπάνω, δεν την συνοδεύει η έκπληξη. Δεν μας εκπλήσσει το γεγονός πως κρατικοί θεσμοί εντείνουν την απειλή αντί να την εξαλείφουν, καθώς αφετηριακά δημιουργήθηκαν  για  να  αποτελούν  τους  κύριους  οχυρωτικούς μηχανισμούς  του  κράτους  από  οποιεσδήποτε  «εξωγενείς  ταραχές»,  με κάθε κόστος.

Όλα αυτά σε μια χρονική στιγμή που συντελείται μια γενοκτονία. Η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, το οποίο ζει όλες αυτές τις φρικαλεότητες, που δεν θα ήταν εφικτό να πραγματοποιηθούν χωρίς τη διαρκή στήριξη των κρατών της Δύσης στο φασιστικό κράτος του Ισραήλ .Οι αδερφές μας στην Παλαιστίνη, με τις πέτρες στα χέρια, έχουν  αντισταθεί όλη τη ζωή τους στη σκλαβιά, και στους εξευτελισμούς του  απαρτχάιντ από το κράτος-δολοφόνο το Ισραήλ. Γι αυτό, ενώνουμε τις φωνές μας με τις αδερφές μας σε όλο τον κόσμο  ενάντια στην αποικιοκρατία, στον πόλεμο, στα κράτη, στον καπιταλισμό,  στον φασισμό και στην πατριαρχία.

Οι queer και φεμινιστικοί αγώνες για απελευθέρωση από την πατριαρχία δεν μπορούν να συνυπάρξουν με καμία πολεμική μηχανή που διαπράττει γενοκτονία.

Δεν ξεχνάμε κανένα θύμα έμφυλης βίας, γι’ αυτό και την 25η Νοέμβρη θα  είμαστε  στον  δρόμο,  με  όπλο  την  αλληλεγγύη,  από  την  Ελλάδα μέχρι  την  Παλαιστίνη.

Η  μια  δίπλα  στο  άλλο  δηλώνουμε την εναντίωση μας σε πατριαρχία, κράτος, καπιταλισμό και οποιαδήποτε εξουσία καταδυναστεύει τις ζωές μας.

Πορεία, Τρίτη 25/11, 18:00 στην Καμάρα

Στις 18:00 θα πραγματοποιηθεί γνωριμία με τη συλλογικότητα και συζήτηση με όσα άτομα ενδιαφέρονται να γίνουν μέλη της.
Στις 19:00 θα ακολουθήσει φεμινιστικό καφενείο με θέμα “Η οικογένεια και τα έμφυλα στερεότυπα που αναπαράγει”.

** Στον χώρο κατά τη διάρκεια του καφενείου θα λειτουργεί μπαρ και θα υπάρχουν ζεστά ροφήματα.

ΖΑΚ / ΖACKIE OH

Το χρονικό του πολλαπλού εγκλήματος

Μεσημέρι της 21ης Σεπτεμβρίου 2018. Οδός Γλάδστωνος, Ομόνοια. Ο Ζακ Κωστόπουλος, γκέι, οροθετικός, αγωνιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αρθρογράφος και ντραγκ περφόρμερ με το όνομα Zackie Oh, διακομίζεται νεκρός και δεμένος ακόμα με χειροπέδες από ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ χωρίς προσπάθεια ανάνηψης, μετά από σειρά άγριων χτυπημάτων από 2 πολίτες και 8-9 αστυνομικούς, τους οποίους παρακολουθούσαν δεκάδες περαστικοί.

Ο Ζακ είχε ξεκινήσει να φωνάζει βοήθεια από την Πατησίων, πριν στρίψει στη Γλάδστωνος. Στη γωνία Πατησίων και Γλάδστωνος ο Ζακ προσπαθεί να εισέλθει στον φούρνο «Βενέτη» αλλά δεν του επιτράπηκε η είσοδος. Ζητώντας βοήθεια και ψάχνοντας καταφύγιο μπαίνει στο διπλανό κοσμηματοπωλείο. Εγκλωβίζεται. Βγαίνει στο πεζοδρόμιο μέσα από την τζαμαρία. Ακολουθεί ο ξυλοδαρμός του από τον ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου, Ευάγγελο Δημόπουλο, και τον Θάνο Χορταριά, ιδιοκτήτη μεσιτικού γραφείου στη γειτονιά και γνωστό για τη σχέση του (μέλος και εκπρόσωπος τύπου) με την εθνικιστική οργάνωση «Πατριωτικό Μέτωπο».

Τον ξυλοκοπούν, με κλωτσιές, μέχρι που καταρρέει αιμόφυρτος, ανάμεσα στα σπασμένα γυαλιά της προθήκης. Οι περισσότεροι περαστικοί παρακολουθούν την επίθεση αμέτοχοι μέχρι την κατάρρευση του ενώ μόνο δύο άτομα προσπαθούν να σταματήσουν την επίθεση των Χορταριά και Δημόπουλου και ένα άτομο καλεί το ΕΚΑΒ. Μάλιστα, πολλοί από αυτούς που κατέγραψαν την δολοφονία δεν άργησαν να πουλήσουν τα βίντεο σε διάφορα καθεστωτικά μέσα, επιτρέποντάς τους να συνεχίσουν ανενόχλητοι την θανατοπολιτική τους. Στο σημείο φτάνουν τουλάχιστον 8 αστυνομικοί. Κατά την επέμβασή τους, ξυλοκοπούν και αυτοί, τον ήδη τραυματισμένο και πεσμένο στο έδαφος, Ζακ. Ακόμη, σαφή εμπλοκή είχε και ένας άνδρας με κίτρινη μπλούζα που φαίνεται να είναι πολύ κοντά στους αστυνομικούς κατά τη διάρκεια της επίθεσης και να τους μιλάει.

Μετά τη δολοφονία, σειρά παίρνουν τα ΜΜΕ, τα οποία του επιρρίπτουν ο,τι θεωρείται μεμπτό από το κυρίαρχο αφήγημα προκειμένου να κανονικοποίησουν τη τέλεση εγκλημάτων σε βάρος αυτών που φέρουν αυτά τα χαρακτηριστικά, που κρίνονται εν ολίγοις επικίνδυνα για τη «δημόσια τάξη και ασφάλεια». Ισχυρισμοί περί κλοπής, επήρειας ναρκωτικών και άλλες λοιδορίες καταπίπτουν αμέσως. Δεν υπάρχουν πουθενά μέσα στο κατάστημα δακτυλικά αποτυπώματά του Ζακ, ούτε στην ταμειακή, ούτε σε κοσμήματα. Δεν βρέθηκαν ίχνη ναρκωτικών ουσιών σε καμία από τις εξετάσεις που ακολούθησαν. Το μόνο που βρέθηκε, ήταν τα δακτυλικά αποτυπώματα του μεσίτη πάνω σε μαχαίρι με το αίμα της Zackie.

Κράτος, ΜΜΕ και δικαστική αρχή είναι υπεύθυνοι για τη δολοφονία του Ζακ μετατρέποντας τον, επιπλέον, από θύμα σε θύτη, καλύπτοντας τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας του. Είναι γνωστό ότι οι θύτες έμφυλης και ρατσιστικής βίας αντιμετωπίζονται ανάλογα με το ταξικό και φυλετικό τους προφίλ. Τα ΜΜΕ προσπάθησαν να δικαιολογήσουν ηθικά τους «ευυπόληπτους» δολοφόνους τοποθετώντας τους σε θέση άμυνας απέναντι στο «επικίνδυνο περιθωριακό στοιχείο», καθώς παρουσίαζαν εμμονικά τον Ζακ ως «ληστή» και «πρεζάκι» για να κανονικοποιήσουν τη δολοφονία στη συνείδηση του κάθε Έλληνα νοικοκυραίου.

Ακόμη όμως και αν ήταν ληστής και «πρεζάκι» ποιος νομιμοποιεί το βασανισμό και το θάνατο του;
Για μια φορά ακόμη έγινε φανερός ο ταξικός και εθνικοφυλετικός χαρακτήρας της δικαιοσύνης, καθώς αν οι θύτες ήταν μετανάστες και φτωχοί θα καταδικάζονταν αμέσως και με μεγαλύτερες ποινές, όπως έχουμε δει να συμβαίνει επανειλημμένα. Είναι ακόμη γεγονός, πως οι μπάτσοι που έλαβαν εντολή από τον καταστηματάρχη να τελειώσουν τη δολοφονία, δεν καταδικάστηκαν ποτέ.

Το προφίλ του Ζακ σκιαγραφήθηκε από τα ΜΜΕ με τέτοιο τρόπο ώστε να δίνεται έμφαση στην εικόνα του περιθωριακού χρήστη ουσιών, ενισχύοντας έτσι ακόμα παραπάνω τη βία της τοξικοφοβίας και της απαξίωσης των χρηστών. Τη δολοφονία της Zackie τη συνέχισαν μετά θάνατον μπάτσοι και ΜΜΕ, με την επιδεικτική τους άρνηση να διερευνήσουν περαιτέρω και με διαφάνεια την υπόθεση, ώστε να βρεθούν όλοι οι ένοχοι. Οι μεθοδευμένες προσπάθειες τους επιτυγχάνουν, με μεγάλο μέρος της κοινωνίας να στέκεται με απάθεια απέναντι σε ανάλογες εκφάνσεις του φασισμού ή ακόμα και να προχωρά σε ρητορική μίσους, αφενός προς υπεράσπιση του κοσμηματοπώλη, και αφετέρου νομιμοποιώντας τη τέλεση ειδεχθών εγκλημάτων για τη προστασία της ιδιοκτησίας από κάθε «αποκλίνον και παραβατικό στοιχείο».

Μέσα στη σύνθεση ενός δημόσιου χώρου που δεν χωρά οτιδήποτε περιθωριακό και «άλλο», τα υποκείμενα που φέρουν πολλαπλές ταυτότητες καταπίεσης εκτοπίζονται, αορατοποιούνται και αντιμετωπίζονται ως σώματα χωρίς αξία. Ο εξευγενισμός περιφράσσει και αποστειρώνει τις πόλεις μας προφυλάσσοντας το κέρδος και την ιδιοκτησία, ενώ, την ίδια στιγμή, η έννοια της ιδιοκτησίας και η προσπάθεια διαφύλαξης της είναι αυτές που διαμορφώνουν τις συνθήκες της εξατομίκευσης και γεννούν τη βία απέναντι σε οτιδήποτε διαφέρει και το οποίο αυτόματα θεωρείται απειλή.

Ζούμε σε ένα κράτος που εφαρμόζει θανατοπολιτικές, καθώς οτιδήποτε βγαίνει εκτός του κυρίαρχου αφηγήματος αναπαραγωγής του έθνους και του καπιταλισμού θεωρείται αυτόματα επικίνδυνο και κατηγοριοποιείται ως «μη κανονικό». Έτσι, σώματα φτωχά, μη λευκά, κουήρ, που δέχονται έμφυλες διακρίσεις ή/και τοξικοεξαρτημένα συχνά αντιμετωπίζονται ως άτομα που δεν αξίζουν να έχουν θέση στο δημόσιο χώρο και μερικές φορές ακόμα και να ζουν. Είτε απλά προσπαθούν να ζήσουν μια «φυσιολογική» ζωή, είτε προβαίνουν σε πράξεις αντίδρασης και αντίστασης κατά της βίας που δέχονται, θεωρούνται απειλή και διώκονται από τη φασίζουσα κανονικότητα της ελληνικής πραγματικότητας.

Παρόλα αυτά, το κυρίαρχο αφήγημα μπορεί να αλλάζει κάθε φορά, υπηρετώντας τα συμφέροντα για την εδραίωση και διαιώνιση του καπιταλισμού με αποτέλεσμα, οτιδήποτε μπορεί να παράγει «αξία» και να φέρει κέρδος να νοείται ως σημαντικό. Με άλλα λόγια, το νεοφιλελεύθερο σύστημα εργαλειοποιεί τα κουήρ βιώματα είτε με την ελάχιστη θεσμική συμπερίληψη, είτε με την κοινωνικοοικονομική αφομοίωση με στόχο την αποπολιτικοποίηση, την αποδυνάμωση του κουήρ κινήματος και τον έλεγχο των σωμάτων μας στα πλαίσια της συμμόρφωσης με τα κυρίαρχα εθνικοκαπιταλιστικά-πατριαρχικάπρότυπα.

Μαθαίνουμε τα σώματα μας να γίνονται αποδεκτά μόνο μέσα από την ύπαρξη με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο που δεν προκαλεί, δεν παρεκλίνει, αλλά παράγει, καταναλώνει και διαιωνίζει θεσμούς και μέσα καταπίεσης, όπως η οικογένεια, το έθνος και η εξουσία -με όλες τις εκφάνσεις της. Μέσω του κοινωνικού εκφασισμού, το μίσος διαχέεται γρήγορα στο κοινωνικό σώμα και φτάνει στο σημείο να απειλεί το ζωτικό μας χώρο, με μεγάλο μέρος της κοινωνίας να αδρανεί και να σιωπεί απέναντι του, δίνοντας του ακόμη περισσότερο χώρο για καταπίεση, βία και θάνατο. Αυτό φάνηκε και στην επίθεση που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτη του 2024 στην πλατεία Αριστοτέλους όπου δύο queer άτομα δέχθηκαν επίθεση από όχλο. Θα ελπίζαμε τόσα χρόνια μετά τη δολοφονία της Zackie ότι τα πράματα θα άλλαζαν προς μία κατεύθυνση αποδοχής της διαφορετικότητες, βλέπουμε όμως ότι οι ίδιες λογικές που οδήγησαν στη δολοφονία της Zackie, θρέφουν επιθέσεις και στο σήμερα, με μία εξ αυτών τον άγριο ξυλοδαρμό τρανς γυναίκας και του φίλου της από τρανσφοβικό ταξιτζή τον περασμένο Σεπτέμβρη.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, είναι σημαντικό να μην σταματήσουμε να μιλάμε για τη Zackie, τον Φύσσα, την Άννα, τον Φραγκούλη, τον Σαμπάνη, τον Λουκμάν, τον Μάγγο, τον Μανιουδάκη, τον Καρυώτη και όλες τις αδερφές μας που δολοφονήθηκαν από το χέρι της πατριαρχίας, του φασισμού και του ρατσισμού.

Ο δημόσιος χώρος δεν είναι μοιρασμένος για όλες και σε όλα το ίδιο. Θηλυκότητες, αγωνίστριες, μετανάστριες, εργάτριες, ρομά, κουήρ, φτωχές, σεξεργάτριες, οροθετικές ζούμε στο φόβο και την επισφάλεια, δεχόμαστε διαρκή υποτίμηση και βία.

Τα κουήρ άτομα αγωνιζόμαστε χρόνια για την ουσιαστική ορατότητα μας στον δημόσιο χώρο και χρόνο, αναζητούμε μαζί μέσα από τη συντροφικότητα και το πένθος τρόπους ύπαρξης και διεκδίκησης.

Το συλλογικό μας τραύμα, η οργή και η ανάγκη μας για διαρκή αντίσταση με σκοπό να ζήσουμε μια αξιοπρεπή και ελεύθερη ζωή είναι αυτό που μας ενώνει και κάνει τους αγώνες μας απειλές για τους καταπιεστές μας.

Η (ΕΤΕΡΟ)ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΙΜΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΜΜΕΝΗ

ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ ΜΑΖΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΕΜΦΥΛΗΣ, ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΒΙΑΣ

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ Η ZACKIE ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΕΙ

ΟΛΕΣ/ΟΛΑ/ΟΛΟΙ ΚΥΡΙΑΚΗ 21/09 ΣΤΙΣ 19.00 ΣΤΟ ΑΓ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ